Door een artikel over seksueel misbruik op de site van de
MIR methode vond ik een link naar Stichting Project Speak now. Ik vond het een
mooi initiatief en omdat ik graag iets wilde doen voor vrouwen misbruikt zijn
meldde me aan als coach. Een paar dagen later kreeg ik een telefoontje van een
van de oprichtsters van de stichting omdat ze op zoek waren naar een coach die
de zelfverdedigingstraining kon begeleiden die inmiddels voor begin volgend
jaar gepland staat. Zoals in het telefoongesprek afgesproken zou ik naar de
ontmoetingsdag komen die voor gisteren gepland stond.
Gisteren heeft een grote indruk op mij gemaakt. Ik wist
me in eerste instantie niet goed een houding te geven. Ik wilde er zijn voor
degene die het nodig hadden en tegelijkertijd ieders ruimte respecteren. Tijdens
de instructie werd aangegeven dat we er 100% voor de deelnemers zouden zijn. Je
eigen verhaal zou niet verteld worden mits het nodig was om de anderen in je te
begeleiding groepje open uit te nodigen hun verhaal te doen. Ik begon de dag
vanuit mijn referentie kader en achteraf gezien was mijn eigen hart nog niet
helemaal open, schermde me onbewust toch af. Ik had zelfs een oordeel over
sommige van de vrouwen. Vond dat ze een slachtoffer mentaliteit hadden. Totdat
we bij 'als je me echt zou kennen' kwamen en de verhalen verteld werden. Daar
realiseerde ik me dat het jarenlange, stelselmatige misbruik een onuitwisbaar
litteken heeft gemaakt.
Vaak is de dader een familie lid of een naaste van de
familie. Diezelfde familie die vaak niet weet hoe te reageren of de
slachtoffers de rug toekeert. Alsof zij de schuldige zijn.
Gisteren heb ik geluisterd.
Vanaf je vierde tot je veertiende elk weekend en vakantie
misbruikt door je stief-opa, logisch dat je nu nog steeds uit je lichaam treedt
omdat je het niet verwerkt krijgt.
Als 14 jarig meisje verkracht door de neef van de man
waar je al jaren verliefd op was, hij keek toe en er werd geld uitgewisseld.
Toen was je slank, nu ben je in gewicht verdubbeld. Je wilt immers niet meer zo
aantrekkelijk zijn, bang dat het nog een keer gaat gebeuren.
Je ouders gaan scheiden en je moeder krijgt een nieuwe
vriend. Hij misbruikt je lang en vaak en wanneer je het eindelijk tegen je
moeder durft te vertellen gelooft ze je niet, blijft bij haar vriend en stoot
je af. Je staat er vanaf dat moment alleen voor. Je doet stoer, probeert
zelfverzekerd over te komen maar diep van binnen voel je je alleen en onzeker.
Een relatie aangaan is het liefste wat je wilt maar je weet niet hoe.
Je broer misbruikt je totdat hij het huis uit gaat omdat
hij gaat trouwen. Niemand gelooft je omdat je broer zegt dat je alles verzonnen
hebt. Je zus geeft aan dat hij het bij haar vroeger ook geprobeerd heeft maar
dat het hem niet gelukt is. Je moet er niet zo over doorzeuren, het is allemaal
al zolang geleden. Je moeder doet ook net of er niks gebeurd is en wanneer je
zegt dat je geen verhalen hoeft te horen over zijn leven zegt ze ‘het is mijn
eerst geborene, hij is mijn zoon’.
Vorig jaar overleed je vader en ben je vier keer met je
broer in dezelfde ruimte geweest, hierdoor is alles weer opgerakeld en gaat het
zo slecht met je dat je zelfs overweegt om medicatie te gaan gebruiken om
eindelijk weer eens rust in je hoofd te krijgen en langer dan 3 uur per nacht
te slapen.
Het ging gisteren over de deelnemers. Maar was dat wel
zo? Het heeft me geraakt, de liefde voor elkaar, de kameraadschap, de openheid,
de kwetsbaarheid en de zoektocht naar erkenning.
Vanmorgen had ik een telefoongesprek met mijn zus en ik
brak door de woorden die ze sprak nadat ik vertelde hoe ik de dag had beleefd.
Want gisteren ging ook over mij. Het verdriet wat ik vandaag voel gaat over
mij. Het heeft iets in me geraakt wat in mij nog geheeld mag worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten