zondag 8 januari 2017

Losgeweekt (tweelingzielen)

Heb je deze week ergens tijd voor mij? Ik heb een klankbord nodig. Een appje aan mijn tweelingziel. Sinds het contact met hem is er namelijk totale verwarring. Emoties die alle kanten op schieten, en het gevoel van veel, dat er iets groots staat te gebeuren. Dat er een grote verandering in het verschiet ligt en dat hij daarmee te maken heeft. Het is van hem maar het is ook zeker van mij. Huilen, groot verdriet, ik voelde me de afgelopen tijd niet goed. Vooral de zakelijke problemen komen me de keel uit, na dik 7 jaar ben ik het beu telkens mee te bewegen met de veranderingen in de zorg. Waar ik energie uit haal is wanneer ik 1 op 1 met mensen bezig ben hen weer in hun kracht te zetten. Als dat er niet zou zijn had ik al lang de handdoek in de ring gegooid.

Vanaf afgelopen maandag ben ik gesprekken gaan voeren met de accountant, mijn vader en een paar vrienden. Ook zij zijn met bewustzijn bezig en kijken niet raar op als ik zeg dat er iets groots staat te gebeuren, dat het voelt als veel en dat ik er iets voor los moet laten. Al een tijdje zeg ik dat ik de helft van de zaak wil verkopen, dat ik op zoek moet naar een huis met een grote zolder waar ik iets mee moet maar nog niet weet wat.

Afgelopen donderdag sprak ik mijn tweelingziel. De dag ervoor hadden we even kort telefonisch contact waardoor hij wist waar ik het over wilde hebben. Ik vertelde hem dat ik zo verdrietig was en de tranen vloeiden alweer. Dat ik het gevoel had dat mijn verwarring met hem te maken had, met wat ons te doen staat. Dat ik vaak uitspraken doe die ik nog niet kan duiden en later pas duidelijk wordt wat de samenhang is, de bedoeling daarvan is.
Ook hij vertelde dat hij in verwarring was en verdrietig maar dat hij door deze gevoelens heen ook een gevoel van gelukkig zijn ervaart omdat hij weet dat hij weer een groei gaat doormaken. Ik weet dat hij gelijk heeft, ik zeg het vaak genoeg tegen de cliënten die ik in mijn praktijk krijg. En nu ik er zelf middenin zit zag ik het even niet. Ik ben het ook al zo lang niet meer gewend me zo te voelen leg ik hem uit. Ik voelde me al zo lang zo goed en dit had ik gewoon niet aan zien komen. Achteraf gezien had ik dus al eerder een beslissing moeten nemen, mijn gevoel moeten volgen. Dan had mijn ziel me geen duwtje hoeven geven.

Waar komt deze emotie vandaan vraagt hij me wanneer ik weer in tranen uitbarst wanneer het gesprek weer richting mijn verwarring gaat. Ik weet het niet, geef ik aan.
Ik weet alleen dat ons iets te doen staat en dat ik mijn bedrijf daarvoor los moet laten.
Het is toch ook typisch dat we ons allebei los aan het weken zijn van facetten uit ons huidige leven. Typisch is het woord wat ik lang geleden heb vervangen voor toevallig. Toevallig gebeurd niets, typisch is eigenlijk het woord wat duidt dat het gaat zoals het hoort te gaan.

Nadat we twee uur hebben gepraat gaat hij weer aan het werk en ook ik ga verder met het inrichten van mijn kantoor. Ik ervaar rust nadat ik even bij hem ben geweest en we elkaar vast hebben gehad. Zijn woorden en de uitwerking daarvan doen hun werk. Ons gesprek was nodig, fijn dat dat weer kan. We zijn zoals hij ook zegt in verbinding.

Nu weet ik en voel ik ook weer het groter plan. Ik vind het niet spannend meer. Ik weet dat dit alles weer ergens toe gaat leiden, ik weet nog niet wat maar ook dat begint langzaam vorm te krijgen. Morgen middag ga ik naar 'mijn' huis kijken. Toen ik het op Funda zag wist ik dat dit mijn huis is. En het heeft een hele grote zolder waar ik al plannen voor heb. Ook door het gesprek met mijn tweelingziel. Ik weet dat voor ik daar morgen weer naar buiten loop een bod op het huis heb gedaan.

Mijn soulmate is hartstikke lief voor me. 'Neem nu eens even de tijd Joyceke, pak even de rust en voel wat je wilt'. Je hoeft niet meteen de beslissen, beter van niet nu je alle kanten op schiet'.

Ik kijk naar buiten, het is druk bij de voerplek die ik gemaakt heb voor de vogels. Vinken, merels, duiven, pimpelmeesjes, boomkruipers en ook bonte spechten maken dankbaar gebruik van het eten wat ik opgehangen en gestrooid heb. Een genot om naar te kijken. Ik ben me er van bewust dat ik hier niet lang meer woon en kijk nog eens. Een nieuwe fase in mijn leven breekt aan en ik heb er zin in, vol vertrouwen. Dat wat moet gebeuren staat te gebeuren.






Geen opmerkingen:

Een reactie posten