woensdag 25 januari 2017

In gesprek met een tweelingziel

Sinds een half jaar staat er achterin mijn tuin de yurt van Erik, een vriend van mij. Hij heeft deze zelf gebouwd en zocht een plekje om deze neer te zetten. Toen ik hem tijdens een kampvuur feest overal grote stappen, alsof hij iets aan het meten was, zag zetten en vroeg of hij hier mocht staan was de beslissing gauw gemaakt. 'Gezellig' antwoordde ik.
Erik stuurde me vorige week een appje, of ik met een vriendin van hem wilde praten want ook zij was haar tweelingziel tegen gekomen en totaal in verwarring. Ze sprak zoals ik zo'n drie jaar geleden en misschien kon ik iets voor haar betekenen.
We spraken een paar dagen later af, de nood was hoog. De jongedame in kwestie kwam nog enigszins rustig binnen, stelde zich voor en ging aan tafel zitten terwijl ik een kop thee voor haar maakte. Ze begon meteen te praten en de tranen volgden snel, het was alsof ik met mezelf in gesprek was. Haar verdriet was hartverscheurend. Drie jaar geleden was ik net zoals zij in totale verwarring. Ik had met haar te doen omdat ik nog heel goed weet hoe groot de pijn was die ik ervoer. 'Dit, deze pijn, gaat echt voorbij' leg ik haar uit terwijl ik haar hand vast pak. 'Er komt heel veel moois voor in de plek, geloof me'. Ze had een aantal maanden geleden een relatie met hem gekregen en vanaf dat moment gebeurde er van alles met haar gaf ze aan. 'Het is alsof ik ergens in gezogen ben en er geen weg terug is' vertelde ze. Ik knikte, herkende wat ze zei. 'En ik voel allemaal dingen, en een soort van innerlijk weten, snap je dan wat ik bedoel' vroeg ze. Ja ik wist wat ze bedoelde. Inmiddels waren ze uit elkaar omdat hij bang was, hij zat in zijn angst. Ja, dat riep ik ook heel hard toen. Hij was bang voor de verbinding en liep er voor weg. Zelf had ik niks meer te doen, ik was immers al zover en hij nog lang niet.

Toen ze tot drie keer toe haar verhaal had gedaan deed ik mijn verhaal. Dat ik nog helemaal niet wist wat tweelingzielen waren toen ik ging voelen wat ik voelde. 'Oh echt? Nou dat wist ik allemaal dus al wel, dan ben ik dus veel verder dan jij toen was'. 'Zie je, dan gaat het dus allemaal niet zo lang meer duren voordat wij bij elkaar komen, het is slechts een kwestie van weken'. 'Dat is wat ik voel en ik heb van mijn mentor geleerd dat ik op mijn gevoel moet leren vertrouwen'. 'Nou dat is dus wat ik doe en mijn gevoel zegt dat het slechts een kwestie is van weken'. Herkenbaar, herkenbaar. Terwijl ik met haar in gesprek ben dacht ik terug aan de begin fase van mijn proces. Ik had de overtuiging dat wij in november weer bij elkaar zouden komen. Wat achteraf nog klopt ook maar dan wel 3 jaar later. Ik leg haar uit dat de ziel geen tijd kent en dat er werk aan de winkel is om te helen. 'Oh dat heb ik allemaal al gedaan hoor, en ik ben me al heel lang bewust van het feit dat er meer is tussen hemel en aarde'. 'Hij ook overigens, hij is ook heel gevoelig en weet dat we tweelingzielen zijn en erkent dat ook'. 'Die van jou niet zei je net toch, nou die van mij wel hoor'. Er werd een soort van wedstrijd element toegevoegd leek het wel. Wij waren verder dan jullie toen en daarom gaat het bij ons allemaal niet zo lang duren.

Erik had gekookt en het eten werd opgediend. 'Ik hoef niet zoveel hoor, ik eet al weken niet, krijg haast niets door mijn keel'. Herkenbaar, herkenbaar. In alles wat ze zei of deed herkende ik mezelf. Ik ging weer even terug in de tijd en bedacht me dat de mensen met wie ik in gesprek was geweest dachten toen ik me uitliet zoals deze jongedame nu deed. Waarschijnlijk hetzelfde als wat ik dacht en later ook uitsprak naar haar.
Dat je met jezelf aan de slag moet en de pijnstukken op moet lossen. Je moet stoppen met je focus op hem te richten en naar binnen te keren. Dat het niet klopt dat alleen hij nog iets te doen heeft en jij al zover bent. Ik verwijs nog naar het boek van Eckhart Tolle 'een nieuwe aarde' en vertel wat het mij gebracht heeft en laat het er verder bij. Ik voel dat het voor nu geen zin heeft. 

Ik weet nog wel dat ik er enorm boos om kon worden als er zo tegen me gesproken werd. En realiseerde me al heel snel dat ze gelijk hadden, mijn raadgevers.


Vorige week nam een 'collega' tweelingziel weer contact met me op. Ze had mijn blog gelezen en zag dat er positieve veranderingen waren. We hebben wat heen en weer gemaild en in haar laatste mail schrijft ze:
Persoonlijk denk ik ook dat dit het hele doel is van het zijn van o.a. julie, van ook ons hier op aarde, leven vanuit één vlam. Daarmee in vreugde zijn en een voorbeeld van heelheid doorgeven.

Ik heb die overtuiging ook. Er zijn immers vele manieren van ontwaken en daarin ligt een taak beklonken. Met als gemeenschappelijk doel, het verspreiden van liefde.  
 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten