donderdag 24 november 2016

Herenigd (tweelingzielen)

Om 6 uur klaar wakker, de tweede onrustige nacht na het bezoek van mijn tweelingziel. 
Dinsdag avond kwam hij langs en het verbaasde me dat ik ondanks mijn zenuwen, in de uren net daarvoor, aan mijn open boek tentamen kon werken.
Ik had er niet veel over nagedacht hoe het zou zijn, ik zou het wel zien wat het universum voor ons in petto had. En precies dat sprak hij ook naar me uit in zijn mail.
Toen ik hem achterom hoorde komen, deed ik de achterdeur open en liep naar hem toe, ik wilde hem heel graag vast pakken.  Vastpakken en voelen hoe het voelt. Een kus, de omhelzing, de eerste aftasting, en het was goed.
We hadden in de mail afgesproken dat hij zou blijven voor een kop soep maar op mijn voorstel om spaghetti mee te eten ging hij meteen in, het was voor hem dus ook goed.
Hij ging zitten en ik keek hem aan. Meteen werd ik via zijn ogen naar zijn ziel gezogen. Wegkijken Joyce! Dit is nog te overweldigend, dit is voor later, laat hem eerst even aan je wennen.
Na de hoe is het met jou's, je moeder, de kids, werk enzovoorts kwam het echte gesprek, en alles was bespreekbaar.
Ik vertelde wat het hele proces met me gedaan heeft, hoe pijnlijk en verwarrend het in het begin was en dat ik hem in Peru pas echt helemaal heb los kunnen laten toen ik een visioen kreeg waarin hij verscheen. Daar viel hij in 'je hebt nu toch wel door dat jij de runner was he?' Hoezo, leg eens uit, hoe zie jij dat dan reageerde ik. 'Ik ben nergens heen gegaan, was in contact met jou. Jij wilde me dingen laten zeggen die ik niet voelde'. En verrek hij heeft nog gelijk ook. Hij is niet gegaan, ik heb hem telkens weer een keiharde duw gegeven door totaal uit mijn naad te gaan wanneer hij niet reageerde zoals ik wilde dat hij reageerde. Totdat het voor hem niet meer acceptabel was en hij de stekker eruit trok, alle communicatie verbrak.
En nu zaten we hier weer, en gaf hij door de opmerking over mijn runnerschap toe dat wij tweelingzielen zijn, de term die ik losgelaten dacht te hebben.
We zijn allebei gegroeid, bewuster en een mooier mens geworden. Goed in ons vel en bezig onze gezamenlijke taak te vervullen, mensen in hun kracht zetten. Ik heb naar hem uitgesproken dat we in harmonie bergen kunnen verzetten. Ik heb het bij harmonie gehouden want van binnen schreeuwt mijn ego dat ik bij hem wil zijn, nu, zoveel mogelijk, voor altijd.
En mijn ziel zegt, je weet dat het er al is. Alles op de juiste tijd. Het zal gaan zoals het gaat.
Ik heb al visioenen gehad over wat er in het verschiet ligt, durf ik ze aan het papier toe te vertrouwen? Want zoals ik ook al tegen mijn tweelingziel zei, vertrouwen op mijn gevoel richting hem maar ook richting mijn soulmate, maakt het niet makkelijk omdat het ego vaak een andere uitkomst laat zien. En dat ziet en voelt mijn ziel niet.
Ach kan mij het ook schelen, ik ben voor mijn moeder een reünie aan het organiseren van haar eerste café en daarbij zie ik mijn tweelingziel en mij dansen, hij is erbij.
Je mag er over bloggen hoor Joyce appte hij me gisteren ochtend. Ook zo typisch dat ik een tijdje geleden het bloggen weer opgepakt heb. Met welke bedoeling ben ik eigenlijk gaan bloggen bedenk ik me net? Behalve dat het sneller opgetekend moest worden dan schrijven in m'n dagboek. Om de mensen die in hetzelfde proces zitten te laten zien dat je vertrouwen moet hebben? Dat loslaten het minst makkelijke is wat er is en tegelijkertijd het enige juiste om te doen om uiteindelijk weer tot elkaar te komen?
Om te stimuleren naar binnen te keren om te helen? De focus op jezelf te leggen?
Ik heb het allemaal gedaan en ben trots op mezelf en de vrouw die ik geworden ben. En in het contact met mijn tweelingziel merkte ik dat er ook nog veel te leren is. Ik van hem, hij van mij. We gaan een nieuwe fase in, ik heb er zin in.
Hij is nog voorzichtig, dat voel ik. Doet uitspraken als 'de tijd zal het leren of en wanneer we dat met elkaar gaan delen' als reactie op een app van mij waarin ik aangeef nog een heleboel niet verteld te hebben met betrekking tot mijn soulmate en dat er nog zoveel meer is. Ik begrijp het wel, en doe mijn best het op zijn beloop te laten, letterlijk zijn beloop.
En bij mij gebeurd er heel veel, onrust in mijn lijf, nog meer dromen en nu het portaal weer geopend is voel ik ook weer heel veel. Ik zeg net tegen mijn soulmate dat ik voel dat er weel heel veel staat te gebeuren. 'Ik denk het ook' antwoordde hij.
Ik ben in elk geval in verwarring, en na verwarring komen de inzichten en de rust. De rust die mijn tweelingziel ervaart na ons eerste contact. De rust die hij me vanmorgen heeft gestuurd en heel fijn heeft gewerkt.  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten