dinsdag 17 november 2015

Mijn taak, mijn missie!

Drie weken gelden was mijn eerste les dag. Ik had de avond er voor mijn tas gepakt, nog een keer na gekeken of alles er in zat en ging tevreden naar bed. De volgende morgen op tijd in de auto zodat ik zeker op tijd zou komen. Vlak voor Utrecht realiseerde ik me dat we ook een map hadden gekregen op de introductie dag en dat ik die niet in mijn tas had gestopt.
Na het vinden van een parkeerplek en een korte wandeling liep ik het gebouw binnen. Tijdens de rit ontstond er een onbehagelijk gevoel in mij wat versterkt werd toen ik de koffie ruimte binnen liep. Eenmaal binnen werd ik door mijn klasgenoten hartelijk ontvangen ‘Heej Joyce, wat leuk!’ Goh dacht ik nog, wat een enthousiasme en dat ze mijn naam allemaal nog weten, bijzonder!
Even later werd ik door mijn leer therapeute (derde jaar studente bij wie ik zes sessies moet ondergaan voor haar leerproces) aangesproken. Ze vroeg me hoe het me tot nu toe beviel. Ik antwoordde haar dat dit mijn eerste lesdag was dus dat ik nog geen idee had maar er wel heel veel zin in had. ‘Oh, je eerste lesdag pas?’ reageerde ze verbaasd ‘dit is onze tweede al’.
Ook een van de leraressen kwam naar me toe ‘bekende ogen, hoe gaat het met je? Hoe bevalt de opleiding je? Fijn dat je er bent, we vroegen ons al af waar je de vorige keren was’.
De vorige keren?!!! Hoeveel lesdagen zijn er al geweest dan?! Vroeg ik. ‘Twee’ antwoordde ze ‘we hebben je nog geprobeerd te bellen en te mailen maar kregen je niet te pakken’.
Mijn hoofd begon te gloeien, het zweet brak me uit en het eerste wat ik dacht was ‘daar ga je weer, je hebt het verkloot, hoe kon dit nu gebeuren?!’
De lerares reageerde door te zeggen dat ik er goed uit zag en hoopte dat ik een fijne vakantie had gehad. ‘Maak je geen zorgen, je haalt het wel in. ‘Je mag twee lessen missen, niks aan de hand’. ‘Interessant waarom je er niet was, we komen er nog wel achter wat je tegen hield’.
Niks aan de hand?! Noem dat maar niets aan de hand..Jeetje, hoe heeft dit kunnen gebeuren. En hoe moest het nu met mijn geplande reis naar Peru, want in de periode dat ik ga zou ik ook nog eens twee lessen missen. Daar ging mijn opleiding, nu kon ik er net zo goed met stoppen en volgend jaar verder gaan. Ja, dat was de beste oplossing. Even tot de eerste pauze blijven en me dan maar af gaan melden en afwachten tot volgend jaar.
Tot de eerste koffie pauze was ik volop in gedachten. Tja dit wetende kon ik beter volgend jaar starten toch? 4 lessen inhalen was niet te doen, ja dat was beter. Ik besloot dan ook tijdens de eerste pauze naar de lerares te gaan en dit mede te delen. Mijn ego was aan het woord. Alleen liep dat even anders. Ze voelde dat ik het wel zou inhalen, dat ik genoeg in huis had alles in te halen en vanaf de 4e les dag gewoon mee te draaien.
Hoe dit heeft kunnen gebeuren? Mijn ego heeft er alles aan gedaan mij te beschermen tegen de pijn, tegen iets wat al lang voorbij is. Het ego heeft dat alleen nog niet door en zal er alles aan doen de pijn te vermijden.
Op onbewust niveau heb ik er alles aan gedaan te vermijden. Zelfs de vakantie boeken (en het vlieg ticket was niet meer om te zetten) terwijl we ik in die periode nog 2 lesdagen had waren daar onderdeel van.
Na de middag pauze werden we verzocht ons in groepjes te verdelen en te starten met een sessie. Mijn twee groepsgenoten wilden liever geen cliënt zijn en dus ging ik liggen. Ik wilde graag onderzoeken waarom ik er niet was en we gingen aan de slag met mijn gedachten van vanmorgen ‘daar ga je weer, je hebt het verkloot, hoe kon dit nu gebeuren?!’
Ik ging terug naar 14 jarige leeftijd, ik zat in de klas en had mijn huiswerk niet gemaakt. De leraar vroeg me een vraag te beantwoorden en ik wist het niet.
Om vervolgens terug te gaan naar een situatie van misbruik. Daar begon het tot me door te dringen. Door te dringen dat mijn hele Zijn weerstand had geboden om dit moment (en nog vele andere) aan te gaan. Zo werkt het dus, zelfs als je al zo’n 6 jaar bezig bent met jezelf.
Na de sessie voel ik opluchting, er was weer iets aangeraakt en dat voelt goed.
Maar ook verdriet terwijl ik van Utrecht naar huis rijd. Verdriet omdat ik tijdens de sessie me niet kon herinneren wat er op het moment waar ik naar terug was gegaan was gebeurd.
En daarnaast heel veel compassie voor de cliënten die wij ondersteunen. De jongeren die ook veel mee hebben gemaakt en gedragen laten zien waaruit blijkt dat ze nu nog vermijden. Begrip en compassie, liefde en vertrouwen dat is wat ons als begeleiders te doen staat om ook hen bij hun kern te krijgen. Een mooie taak!
En ik? Ik ben inmiddels 3 sessies en een hoop duidelijkheid verder. Want eenmaal bewust van mijn sturing ben ik er in gedoken, het aangegaan. De stof is ingehaald, heb er mijn eerste oefen sessie als therapeut op zitten. En ik zal er voor zorgen dat ik hier heel goed in word, zodat ik ook anderen kan helpen bij hun kern te komen. Mijn taak, mijn missie!
 
 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten