donderdag 3 september 2015

Morgen is het zover (tweelingzielen)

Lizz Wright op de achtergrond, kaarsen aan, wierook aan en de kachel brandt. Nog even relaxen voor de grote dag, morgen mag ik. Het is me gelukt een presentatie te schrijven over onze interne processen, het duel tussen ons ego en de ziel. Hoe ik naar onze hulpvragers kijk en mijn visie op de zorg. En wat er voor nodig is hen weer in hun kracht te krijgen omdat ze bijzonder zijn. Hier om de wereld weer in positieve zin te veranderen.

Wat me maanden geleden niet lukte kreeg ik nu ineens in een paar uur tijd, onder lichte tijdsdruk, wel voor elkaar. Ik verheug me op morgen, ben totaal niet gespannen. Best gek want normaal gesproken durf ik de medewerkers niet eens toe te spreken bij bijvoorbeeld een nieuwjaarsreceptie.
En nu ga ik het doen, een oer vertrouwen komt uit mijn buik, dit is mijn route, dit is onderdeel van mijn missie.

Het speelt door mijn hoofd de presentatie met mijn tweelingziel te delen. Eerst nog verfijnen, de feedback van de medewerkers er in verwerken. Onze missie, ik hier hij daar..

Zelfs na zo'n vier nachten van weinig en onrustig slapen bulk ik van de energie. De invloed van de maan, hoor van veel mensen dat ze niet kunnen slapen. Vermoeidheid begint op te breken.
Het doet me goed te merken dat steeds meer mensen ontwaken, bewust worden en het anders willen op een vreedzame manier. En hoe wreed het ook klinkt, wat er nu in de wereld speelt, de duizenden mensen die gestorven zijn, op weg naar vrede, ook dat maakt dat mensen op staan. Het niet meer pikken, willen zorgen voor elkaar. Elkaar in de armen sluiten van mens tot mens.
Ik huil en ben verdrietig om de vele slachtoffers. En ik word blij omdat we ons verenigen, grenzen vervagen, de wereld is van ons. Van ons allemaal! Laten we er zuinig op zijn, en op elkaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten