woensdag 1 april 2015

Weet je nog? (tweelingzielen)

We zitten tegenover elkaar 'kun je je voorstellen dat het pas een jaar geleden is dat ik je vertelde over wat er in mijn leven speelde'. Alles in mij gaf aan dat ik hem moest vertellen over mij, mijn tweelingziel, wat het precies inhield en wat het met me deed. Ik kon niet duiden waarom dat zo belangrijk was. Net zoals ik het soms nog niet kan duiden waarom ik bepaalde dingen zeg maar weet dat het zo is of zo hoort te zijn. Ongebruikelijk wellicht omdat degene die tegenover mij zat eigenlijk een hulpvrager was. Het nieuwe woord wat ik graag wil gebruiken in plaats van cliënt. Ik stelde me enorm kwetsbaar op en tegelijkertijd droeg ik daarmee de gelijkwaardigheid, waar ik het altijd over heb, uit. Toch vond ik het spannend, wist niet hoe hij zou reageren en of hij er iets mee kon. Ik kon er zelf op dat moment ook nog weinig mee namelijk. Zou hij het wel begrijpen?

Het was nodig dit met hem te delen om hem uit te kunnen leggen dat ik een totaal andere kijk op autisme, pdd nos en andere 'persoonlijkheid stoornissen' had gekregen door mijn ontwakingsproces.
Afgelopen week had ik het er nog over met een vriend, dat ik op eigen kracht tot deze nieuwe visie was gekomen en echt dacht dat ik iets nieuws uitgevonden had. Gelukkig kwam ik er niet veel later achter dat er al heel veel mensen veel eerder met deze materie bezig waren en dit al uitdroegen.

Hij, een jongeman met de diagnose asperger, hoorde me aan, kon er zich in vinden, bevestigde mijn gevoel en ging een week later in de weerstand. Weer een week later echter gaf hij in een coach gesprek aan dat er geen ontkomen aan was en dat hij er graag meer over wilde weten. Hij heeft geen asperger, het is gewoon een nieuwetijdskind. Weer een tijd later vertelde hij me dat hij een bijzonder contact had met een vrouw die vlakbij hem in de buurt woont en daarna kwam het besef, dit was zijn tweelingziel en daarmee begon ook zijn ontwakingsproces. En daar werd mij duidelijk waarom ik mijn verhaal met hem had willen delen, had moeten delen.

We zitten dus tegen over elkaar aan tafel nadat hij me een Theta healing heeft gegeven, deze opleiding heeft hij net met succes afgerond. In hetzelfde weekend dat er bij mij een beperkte overtuiging naar boven kwam die nog best flink was.

Ik zat dat weekend met een vriend in een restaurant te eten toen hij vertelde over misbruik door een oppas in zijn jeugd. We raakten in gesprek over misbruik en ik vertelde hem dat ik buiten het misbruik van mijn neef nog door 3 andere mannen ben misbruikt en dat ik daar de avond daarvoor aan moest denken toen ik in bed lag. Toen ik daar aan terug dacht ging er een rilling door mijn lijf, 'walgelijk' dacht ik toen. En terwijl we het er aan tafel over hadden drong het tot me door, ik walgde van mezelf! Op dat moment gebeurde er nog niet zo veel maar toen ik het er de dag erna met een vriendin over had raakte het me zo dat ik wist dat ik hier iets te pakken had, een beperkte overtuiging die me blijkbaar nog in de weg zat mijn lichaam te laten transformeren naar mijn nieuwe zijn.

Ik wist dat iets me nog in de weg zat op weg naar volledige zelfliefde maar kon me niet bedenken wat. Ik heb elke avond voor het slapen gaan gevraagd om inzichten, inzichten die me helpen nog dichter bij meZelf te krijgen. Je kunt dus op een bepaald moment besluiten iets van jezelf te vinden wat je niet dient. Iets waarvan je op dat moment besluit dat dit de waarheid is en er naar gaat leven.

Blij met dit inzicht wilde ik er iets mee doen dus vroeg ik of ik hulp kon krijgen door middel van de Theta healing. De beperkte overtuiging zat er 'ik walg van mezelf'. En degene die tegenover me zat heeft deze weg gehaald. Hoe mooi is dat. En terwijl we tegenover elkaar aan tafel zitten bespreken we hoe ver we al zijn gekomen in het hervinden van onszelf...

Op weg naar huis voel ik een aangenaam gevoel in mijn buik. De zelfliefde is weer meer aangewakkerd en ik voel het, een heerlijk gevoel! Ik voel me rijk door de mensen die in mijn leven zijn, door de weg die we samen aan het bewandelen zijn.

Ik lees net een berichtje van Marjolein Soulpursang op Facebook. Ze heeft het over een ervaring die ze onlangs had en de omschrijving daarbij geeft wat mij betreft aan waar ons innerlijk weten vandaan komt.
'Voordat er iets gebeurd in de materie/aardse is er al een blauwdruk in de ruimte ahw en licht gaat sneller dan de tijd. Deze blauwdrukken pikken we op besef ik.'
Zoals ik vaker zeg, de ziel kent geen tijd en dat verklaart waarom we dit zo ervaren.

Ook een mooie omschrijving van haar: dmv de heilige geometrie merk ik dat ik gedachten kan oppikken= thymus=telepathie.

Mijn omgeving vindt dat spannend als ik zeg dat ik gedachten kan oppikken. Lang niet altijd (of ik ben me er nog niet altijd bewust van) maar zo nu en dan gebeurd het. Afgelopen week nog, de dag voor mijn verjaardag bedacht ik me dat het leuk zou zijn als mijn maatje en ik, die elkaar nu zo'n 25 jaar kennen een sieraad uit zouden wisselen om te vieren dat we elkaar zo lang kennen. De dag erna komt hij bij me thuis en verteld dat hij me een kado wil geven, de boedhha to boedhha armband die van zijn overleden moeder is geweest. Een heel bijzonder kado wat ik nu met heel veel trots draag. Toen ik vertelde wat ik de dag ervoor dacht zei hij 'dan zul je waarschijnlijk opgepikt hebben dat ik er mee bezig was, want dat was gisteren'.

Zo geeft mijn lichaam ook aan wanneer iets klopt, geeft mij een teken dat wat er gezegd wordt de waarheid is. Dan gaat er een rilling door mijn lijf. Wanneer ik zit bij mijn benen en wanneer ik sta over mijn rug.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten